Opis mówi o zwielokrotnianiu, w którym różnicowanie (separacja) użytkowników odbywa się przez kody: dla każdego użytkownika stosuje się inny, zwykle pseudolosowy, ciąg (kod) generowany niezależnie. Taka cecha jest typowa dla CDM (Code Division Multiplexing), czyli zwielokrotniania z podziałem kodowym. W praktyce jest to blisko powiązane z ideą rozpraszania widma oraz z pojęciem wielodostępu kodowego (często spotykanym jako CDMA), gdzie wielu użytkowników może współdzielić to samo pasmo i czas, a rozdział następuje dzięki unikalnym kodom.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do opisu?
- TDM (Time Division Multiplexing) dzieli zasób transmisyjny na przedziały czasu (sloty). Użytkowników rozróżnia się tym, kiedy nadają, a nie jakim kodem są oznaczeni. Kody pseudolosowe nie są tu cechą definicyjną.
- FDM (Frequency Division Multiplexing) rozdziela użytkowników przez różne częstotliwości/pasma. Kluczowa jest filtracja i przydział pasma, a nie unikalne sekwencje kodowe.
- WDM (Wavelength Division Multiplexing) jest odmianą FDM dla światłowodów, gdzie kanały odpowiadają różnym długościom fali ("kolorom" światła). Opis o generatorach kodów pseudolosowych nie dotyczy tego mechanizmu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się słowa typu kod, sekwencja, pseudolosowy, rozpraszanie, najczęściej chodzi o podział kodowy (CDM). Gdy mowa o slotach — TDM, o pasmach/częstotliwościach — FDM, a o długościach fali w światłowodzie — WDM.
