Opis "niezależne kodowanie każdego z sygnałów oraz przesyłanie ich w tym samym paśmie transmisyjnym" odpowiada idei zwielokrotnienia kodowego. W tej metodzie poszczególne strumienie danych są rozróżniane nie przez przydzielenie im innych przedziałów czasu czy innych częstotliwości, lecz przez zastosowanie różnych kodów (sekwencji rozpraszających). Dzięki temu wiele sygnałów może współistnieć w tym samym paśmie, a odbiornik – znając właściwy kod – potrafi wydzielić "swój" sygnał z mieszaniny.
Odpowiedź "Zwielokrotnienie czasowe (TDM)" jest niepoprawna, ponieważ w TDM użytkownicy dzielą medium przez różne szczeliny czasowe (kolejność nadawania w czasie). Współdzielenie pasma nie jest realizowane przez niezależne kodowanie sygnałów, tylko przez harmonogramowanie nadawania.
Odpowiedź "Zwielokrotnienie w dziedzinie częstotliwości (FDM)" jest niepoprawna, bo FDM przydziela każdemu sygnałowi inne pasmo częstotliwości (równoległe kanały obok siebie). To stoi w sprzeczności z warunkiem, że sygnały są przesyłane w tym samym paśmie.
Odpowiedź "Zwielokrotnienie w dziedzinie długości fali (WDM)" również nie pasuje do definicji: WDM dotyczy głównie transmisji optycznej, gdzie rozdziela się kanały przez różne długości fali (kolory światła). To znowu nie jest mechanizm oparty o niezależne kodowanie, tylko o rozdział widmowy w domenie optycznej.
W praktyce na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: TDM = czas, FDM/WDM = "inne częstotliwości/fale", a CDM = kody w tym samym paśmie. Jeśli w treści pojawia się "wspólne pasmo" oraz "kodowanie" jako sposób rozróżnienia strumieni, właściwy kierunek to metoda kodowa.
