Zwielokrotnienie falowe w światłowodzie (WDM) polega na przesyłaniu wielu niezależnych sygnałów optycznych jednocześnie jednym włóknem, poprzez nadanie im różnych długości fali (lub częstotliwości optycznych). Kluczowa zależność jest prosta: im mniejszy odstęp międzykanałowy (czyli im "gęstsza" siatka), tym więcej kanałów można zmieścić w danym paśmie pracy.
Odpowiedź "UWDM (Ultra Dense Wavelength Division Multiplexing)" jest poprawna, bo sama nazwa wskazuje na odmianę o najgęstszym upakowaniu kanałów, czyli projektowaną pod maksymalizację liczby kanałów optycznych w porównaniu z innymi wariantami WDM.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "DWDM (Dense Wavelength Division Multiplexing)" oznacza gęsty podział długości fali i w praktyce daje dużą liczbę kanałów, ale nie jest to wariant określany jako "ultragęsty". Jeśli pytanie pyta o rozwiązanie zapewniające największą liczbę kanałów, to wariant "ultra dense" jest logicznie wyżej w hierarchii gęstości.
- "CWDM (Coarse Wavelength Division Multiplexing)" ma większe odstępy między kanałami (podział "zgrubny"), więc w tym samym paśmie zmieści się mniej kanałów niż w rozwiązaniach gęstych.
- "WDM" jest nazwą ogólną całej metody zwielokrotnienia długości fali. Nie precyzuje gęstości siatki ani maksymalnej liczby kanałów, więc nie może być najlepszą odpowiedzią na pytanie o "największą liczbę kanałów".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się przymiotniki typu coarse, dense, ultra dense, zwykle odnoszą się one do upakowania kanałów. W takich pytaniach wybieraj wariant o największej gęstości, bo to on prowadzi do największej liczby kanałów w danym zakresie widma.
