W opisanej sytuacji kluczowy jest cel: zwiększenie sprawności fizycznej osoby po udarze mózgu, która ma niedowład prawej strony i porusza się z balkonikiem oraz prowadzi siedzący tryb życia. Najbardziej podstawową i adekwatną formą działania jest rehabilitacja ruchowa, ponieważ bezpośrednio oddziałuje na ograniczenia wynikające z udaru: osłabienie siły mięśniowej, zaburzenia koordynacji, równowagi i wzorca chodu.
Rehabilitacja ruchowa obejmuje m.in. ćwiczenia wzmacniające, trening lokomocji, naukę bezpiecznego wstawania i siadania, ćwiczenia równowagi oraz stopniowanie obciążenia. U osoby otyłej i mało aktywnej ma to dodatkowe znaczenie: pomaga ograniczać dalszy spadek wydolności i ryzyko powikłań unieruchomienia (np. osłabienie mięśni, gorsza tolerancja wysiłku, zwiększone ryzyko upadków). W praktyce opiekun może wspierać regularność zaleconych ćwiczeń, motywować, dbać o bezpieczeństwo otoczenia i obserwować reakcję na wysiłek, ale plan usprawniania powinien być dopasowany do stanu podopiecznej.
Odpowiedź "praca chałupnicza" może mieć znaczenie jako forma zajęciowa lub aktywizacja społeczna, ale nie jest podstawowym działaniem ukierunkowanym na poprawę sprawności fizycznej po udarze. Może też utrwalać siedzący tryb funkcjonowania.
"Turystyka górska" jest w tym kontekście nieadekwatna: przy niedowładzie, chodzeniu z balkonikiem i otyłości stanowiłaby zwykle zbyt duże obciążenie oraz zwiększałaby ryzyko urazu lub upadku. Aktywność powinna być stopniowana i bezpieczna, a nie skrajnie wymagająca.
"Biblioterapia" wspiera sferę emocjonalną i poznawczą (np. motywację, nastrój), ale nie jest formą ukierunkowaną na poprawę sprawności fizycznej. Może być wartościowym uzupełnieniem opieki, jednak nie zastępuje usprawniania ruchowego po udarze.
Na egzaminie warto kierować się zasadą: jeśli problem dotyczy mobilności i niedowładu, odpowiedź powinna dotyczyć rehabilitacji/usprawniania ruchowego i bezpieczeństwa funkcjonalnego.
