Grzejnik trójfazowy jest w praktyce obciążeniem rezystancyjnym, więc moc czynna jest zbliżona do mocy pozornej (można przyjąć cosφ ≈ 1). Jeżeli obwód jest zasilany z sieci 400/230 V, to dla odbiornika trójfazowego kluczowe jest napięcie międzyfazowe ULL = 400 V (a nie 230 V, które jest napięciem fazowym).
Maksymalną moc, jaką można w przybliżeniu podłączyć "pod zabezpieczenie", wyznacza prąd znamionowy wyłącznika nadprądowego. Oznaczenie C10 wskazuje przede wszystkim na prąd znamionowy In = 10 A (litera C dotyczy charakterystyki zadziałania zwarciowego, natomiast dla długotrwałego obciążenia kluczowe jest właśnie In).
Dla układu trójfazowego (symetrycznego) stosuje się wzór:
P = √3 · ULL · I · cosφ
- √3 wynika z zależności geometrycznych między napięciami i prądami w układzie 3-fazowym,
- ULL to napięcie międzyfazowe (tu 400 V),
- I to prąd w przewodzie fazowym (tu 10 A),
- cosφ dla grzejnika przyjmuje się bliski 1.
Podstawienie wartości daje:
P ≈ 1,732 · 400 V · 10 A · 1 ≈ 6928 W ≈ 6,9 kW
Dlatego odpowiedź "6,9 kW" jest zgodna z obliczeniem.
Dlaczego pozostałe wartości są niepoprawne?
- "4,0 kW" jest zbyt małe dla obwodu 3-fazowego 10 A przy 400 V; taka wartość często wynika z błędnego uproszczenia lub użycia niewłaściwego napięcia/wzoru.
- "1,9 kW" odpowiada raczej myśleniu jednofazowemu (okolice 230 V i 8–10 A) albo pomyłce w przeliczeniach; dla 3 faz przy 400 V wynik powinien być znacząco większy.
- "9,6 kW" jest zbyt duże dla 10 A; taka moc pasowałaby do większego prądu znamionowego (np. ok. 14 A), więc przekraczałaby typowe obciążenie dopuszczalne "pod C10".
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się zapis 400/230 V i odbiornik "trójfazowy", najpierw zdecyduj, czy we wzorze ma być 400 V (międzyfazowe) czy 230 V (fazowe). W większości zadań o mocy 3-fazowej używa się 400 V i czynnika √3.