W kosztorysie ofertowym roboty drogowe dla warstw konstrukcyjnych (np. podbudowy zasadniczej) bardzo często obmiaruje się w m2, czyli jako powierzchnię wykonanej warstwy. Żeby tę powierzchnię policzyć, potrzebujesz dwóch informacji:
- długości odcinka drogi podanej w zadaniu (tu: 425,00 m),
- szerokości warstwy podbudowy zasadniczej odczytanej z przekroju normalnego (z ilustracji do zadania).
Następnie stosuje się podstawowy wzór geometryczny na pole powierzchni warstwy o stałej szerokości:
Powierzchnia [m2] = długość [m] × szerokość [m].
Odpowiedź "2 975,000 m2" jest poprawna, ponieważ odpowiada obmiarowi policzonemu dokładnie tą metodą: przemnożono 425,00 m przez szerokość podbudowy zasadniczej wynikającą z przekroju. W praktyce to typowe działanie przy przygotowaniu przedmiaru i kosztorysu – najpierw identyfikujesz, który wymiar na przekroju dotyczy konkretnej warstwy, a dopiero potem wykonujesz mnożenie.
Pozostałe wartości są niepoprawne, bo odpowiadają sytuacjom, w których wykonawca błędnie interpretuje przekrój lub pomija część szerokości:
- "446,250 m2" i "223,125 m2" wskazują na przyjęcie bardzo małej szerokości (np. tylko fragmentu konstrukcji), czyli typowy błąd polegający na policzeniu powierzchni dla elementu węższego niż rzeczywista podbudowa.
- "1 487,500 m2" wygląda jak wynik uzyskany po przyjęciu około połowy wymaganej szerokości (np. jednego pasa zamiast całej szerokości warstwy), co jest częstą pomyłką przy odczycie przekroju.
Wskazówka egzaminacyjna: zanim zaczniesz liczyć, nazwij na rysunku, co dokładnie obmiarujesz ("podbudowa zasadnicza"), i sprawdź, czy odczytana szerokość obejmuje cały element wymagany w kosztorysie. Na końcu skontroluj jednostki: mnożenie m × m zawsze musi dać m2.
