W przewozach kontenerowych kluczową cechą jest to, że ładunek jest umieszczany w standaryzowanej jednostce ładunkowej, czyli w kontenerze o ujednoliconych parametrach (wymiary, naroża/punkty mocowania, możliwość piętrzenia i podejmowania przez typowe urządzenia przeładunkowe). Taki sposób organizacji przewozu to właśnie technologia zunifikowana (unitization): nie standaryzuje się "towaru", tylko opakowanie transportowe/jednostkę, w której towar jedzie.
Dlaczego nie jest to "uniwersalna"? Technologia uniwersalna odnosi się do zastosowań ogólnego przeznaczenia (gdy środki i sposób przewozu nie są oparte na z góry znormalizowanej jednostce ładunkowej), natomiast konteneryzacja opiera się na tym, że cały system przeładunku i przewozu jest dostosowany do jednego, ujednoliconego nośnika ładunku.
Odpowiedź "specjalna" jest typowo kojarzona z przewozami wymagającymi szczególnych warunków (np. wynikających z właściwości ładunku: zagrożenia, temperatury, procedur). Sam fakt, że ładunek jedzie w kontenerze, nie czyni technologii "specjalną" w sensie klasyfikacji technologii transportu.
Odpowiedź "specjalizowana" sugeruje rozwiązanie dedykowane do konkretnego, wąskiego typu ładunku lub konkretnej branży. Kontener jako zunifikowana jednostka ładunkowa jest z założenia rozwiązaniem powszechnym i kompatybilnym globalnie (w tym dla transportu multimodalnego), bo pozwala przewozić różne towary w tym samym standardzie jednostki.
W praktyce spedycyjnej poprawne rozróżnienie jest ważne przy opisie usługi dla klienta: wskazuje, że korzyść wynika z powtarzalnych operacji przeładunkowych, mniejszej liczby manipulacji samym towarem oraz łatwiejszego łączenia gałęzi transportu (np. statek–kolej–samochód) bez przeładowywania zawartości kontenera.
