Badanie przedubojowe (ante-mortem) jest elementem urzędowej kontroli mięsa w rzeźni i polega na ocenie żywego zwierzęcia przed ubojem. Jego celem jest wykrycie objawów chorób (w tym zakaźnych), ocena dobrostanu po transporcie, stanu ogólnego oraz warunków mogących wpływać na bezpieczeństwo żywności. Z definicji ma ono sens tylko wtedy, gdy zwierzę przybywa żywe do miejsca uboju.
Dzik należy do zwierzyny łownej (dziczyzny) i jest pozyskiwany w wyniku odstrzału w środowisku naturalnym, a nie w ramach uboju w rzeźni po dostarczeniu zwierzęcia żywego. Z tego powodu badanie przedubojowe nie jest wymagane (ani praktycznie możliwe) do wydania oceny mięsa "zdatne do spożycia przez ludzi". W przypadku dziczyzny kluczowe jest natomiast badanie poubojowe (post-mortem) tuszy i narządów oraz – w odniesieniu do dzików – obowiązkowe badanie w kierunku włośni, ponieważ jest to istotne zagrożenie dla zdrowia ludzi.
- Odpowiedź "u dzika." jest poprawna, bo dzik nie jest zwierzęciem rzeźnym doprowadzanym żywo do uboju; procedura oceny opiera się na badaniu poubojowym i badaniach dodatkowych typowych dla dziczyzny.
- Odpowiedź "u bydła." jest nieprawidłowa: bydło to zwierzę gospodarskie kierowane do rzeźni jako zwierzę żywe, więc badanie przedubojowe jest standardowym, koniecznym etapem kontroli.
- Odpowiedź "u świni." jest nieprawidłowa: świnie są zwierzętami rzeźnymi, a ich stan przed ubojem podlega ocenie ante-mortem.
- Odpowiedź "u kozy." jest nieprawidłowa: kozy (jak inne przeżuwacze gospodarskie) są doprowadzane żywo do uboju, więc wymagają badania przedubojowego.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o badanie przedubojowe najpierw ustal, czy mowa o zwierzęciu rzeźnym (żywe w rzeźni) czy o dziczyźnie (odstrzał). To rozróżnienie zwykle przesądza o poprawnej odpowiedzi.