W podłogach wykonywanych na stropach (także w technologii suchego jastrychu) kluczowe jest odsprzężenie warstwy podkładowej od przegród pionowych. Gdy jastrych lub płyty podkładowe dotykają ściany "na sztywno", powstaje łatwa droga przenoszenia drgań – tzw. mostek akustyczny. Wtedy dźwięki uderzeniowe (kroki, przesuwanie krzeseł) mogą przenosić się do sąsiednich pomieszczeń mimo zastosowania innych warstw.
Dlatego stosuje się paski/taśmy brzegowe z materiału sprężystego i tłumiącego. Odpowiedź "wełny mineralnej" pasuje do tej funkcji: jest materiałem włóknistym, podatnym, który pomaga rozdzielić konstrukcyjnie podłogę od ściany i ogranicza przenoszenie drgań.
Pozostałe materiały nie są typowym rozwiązaniem do poprawy izolacyjności akustycznej w tym miejscu:
- "papy bitumicznej" używa się głównie jako warstwy hydroizolacyjnej; nie jest projektowana jako sprężysta przekładka akustyczna przy dylatacji obwodowej.
- "tektury falistej" jest materiałem łatwo odkształcalnym i chłonnym, ale nie zapewnia stabilnych parametrów użytkowych (może ulec zgnieceniu i zawilgoceniu) i nie jest standardową przekładką akustyczną dla jastrychu.
- "papieru parafinowego" stosuje się raczej jako warstwę rozdzielającą/poślizgową; jest zbyt cienki i nie pełni roli sprężystego odsprzężenia przenoszenia drgań.
W praktyce wykonawczej ważne jest, aby pasek brzegowy był ułożony ciągle na całym obwodzie, bez przerw, oraz aby po wykonaniu warstw podłogi nie powstał sztywny styk (np. przez zaprawę, klej czy wciśnięte kliny). To właśnie detale na obwodzie często decydują o realnym efekcie akustycznym.
