W opisanej sytuacji wnioskodawca poinformował organ na piśmie, że nie jest już zainteresowany lokalem z zasobu gminy. Oznacza to, że zniknął przedmiot sprawy: organ nie ma już czego rozstrzygać co do istoty, bo strona nie oczekuje przyznania świadczenia/uparawnienia, o które wcześniej wnosiła. Taki stan określa się jako bezprzedmiotowość postępowania.
Skutkiem bezprzedmiotowości jest zakończenie sprawy przez umorzenie postępowania. Umorzenie zamyka tok postępowania w danej instancji i porządkuje sytuację prawną: organ formalnie stwierdza, że postępowanie nie będzie dalej prowadzone, bo brak jest przedmiotu do rozstrzygnięcia. W typowym modelu proceduralnym rozstrzygnięcie o umorzeniu następuje w formie decyzji (a nie czynności technicznej), ponieważ wpływa na sytuację procesową strony i kończy postępowanie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "pozostawi wniosek bez rozpoznania" – ta instytucja jest kojarzona przede wszystkim z sytuacjami formalnymi, np. gdy pismo nie spełnia wymogów i nie zostało skutecznie uzupełnione albo nie może otrzymać biegu z przyczyn formalnych. Tutaj wniosek był skutecznie złożony, a problemem nie są braki formalne, tylko brak potrzeby rozstrzygnięcia.
- "zawiesi postępowanie" – zawieszenie służy zwykle wtedy, gdy istnieje przeszkoda czasowa w prowadzeniu sprawy (np. trzeba poczekać na wynik innego postępowania). W tym kazusie nie chodzi o przeszkodę przejściową, tylko o trwałe odpadnięcie przedmiotu postępowania.
- "wyda postanowienie o umorzeniu postępowania" – forma postanowienia dotyczy co do zasady rozstrzygnięć incydentalnych (w toku sprawy), natomiast umorzenie bezprzedmiotowego postępowania co do zasady przybiera formę decyzji kończącej postępowanie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści zadania pojawia się informacja, że sprawa "stała się bezprzedmiotowa", najczęściej należy rozważyć umorzenie, a następnie dobrać prawidłową formę rozstrzygnięcia (decyzja czy postanowienie).
