Analiza sitowa jest podstawowym badaniem gruntów niespoistych (np. piasków i żwirów). W praktyce polega na przesiewaniu wysuszonej próbki przez zestaw sit o malejących oczkach, a następnie na zważeniu ilości materiału zatrzymanego na każdym sicie.
Dlatego analiza sitowa pozwala ustalić rozkład wielkości ziaren, czyli uziarnienie lub inaczej skład frakcyjny gruntu (udział procentowy frakcji żwirowej, piaskowej itd.). To właśnie ta informacja jest bezpośrednim wynikiem przesiewania.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo dotyczą innych właściwości i innych metod badań:
- "wskaźnik wilgotności gruntu" (lub po prostu wilgotność) wyznacza się przez ważenie próbki przed i po wysuszeniu w suszarce; samo przesiewanie nie mówi, ile wody było w próbce.
- "współczynnik wodoprzepuszczalności gruntu" określa się w badaniach filtracyjnych (laboratoryjnych lub terenowych). Uziarnienie może wpływać na filtrację, ale nie daje wprost jednego współczynnika bez dodatkowych założeń i pomiarów.
- "konsystencję gruntu" ocenia się głównie dla gruntów spoistych (iłów, glin) poprzez badania granic konsystencji lub badania związane z plastycznością. Dla mieszanin piasków i żwirów kluczowe jest raczej uziarnienie i zagęszczalność, a nie konsystencja w tym znaczeniu.
W kontekście robót kolejowych znajomość uziarnienia jest szczególnie ważna przy ocenie materiałów na warstwy podtorza oraz przy kontroli jakości mieszanek ziarnistych, bo wpływa na zagęszczanie, drenaż i stabilność warstw.
