Wyłącznik różnicowoprądowy to aparat ochronny, którego zadaniem jest szybkie wyłączenie zasilania, gdy pojawi się prąd upływu (różnica między prądem wypływającym i powracającym). Taki stan może świadczyć o uszkodzeniu izolacji lub dotyku pośrednim i ma bezpośredni związek z ochroną przeciwporażeniową.
Wyłącznik nadprądowy pełni inną funkcję: chroni instalację (przewody i urządzenia) przed skutkami przeciążenia oraz zwarcia. Działa na podstawie przekroczenia prądu w obwodzie, a nie na podstawie prądu różnicowego.
W typowej dokumentacji rozdzielnic aparaty te rozpoznaje się po:
- symbolu na schemacie (odmienna konwencja rysunkowa dla RCD i zabezpieczenia nadprądowego),
- oznaczeniach parametrów: przy RCD często pojawia się informacja o prądzie różnicowym (np. IΔn), a przy wyłączniku nadprądowym kluczowe są prąd znamionowy i charakterystyka zadziałania (np. B/C/D).
Odpowiedź "1 – wyłącznik różnicowoprądowy; 2 – wyłącznik nadprądowy" jest poprawna, ponieważ wskazuje dwa różne aparaty o dwóch różnych kryteriach zadziałania: upływ (różnicowoprądowy) oraz nadprąd (nadprądowy).
Opcje z "odłącznikiem instalacyjnym" są niepoprawne w tym zestawie, bo odłącznik służy przede wszystkim do bezpiecznego rozłączania (izolowania) obwodu, a nie do automatycznej ochrony przed upływem lub nadprądem. Z kolei para "wyłącznik nadprądowy; wyłącznik nadprądowy" błędnie zakłada, że oba aparaty pełnią identyczną funkcję, co przeczy typowej praktyce stosowania RCD + MCB w obwodach odbiorczych.
