Brakowanie to procedura selekcji i wycofania z zasobu akt dokumentacji, która nie ma trwałej wartości archiwalnej. W praktyce oznacza przygotowanie dokumentacji niearchiwalnej do zniszczenia po spełnieniu warunków formalnych (np. upływ okresu przechowywania i właściwa akceptacja).
Dokumentacja kategorii A to materiały archiwalne, które mają wartość historyczną, dowodową lub informacyjną w długim horyzoncie. Z tego powodu są przeznaczone do trwałego przechowywania i nie kwalifikują się do brakowania. Właśnie dlatego poprawna jest odpowiedź: "kategorii A."
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do dokumentacji niearchiwalnej, która co do zasady może podlegać brakowaniu:
- "kategorii Bc." – oznaczenie wskazuje na dokumentację o krótkotrwałym znaczeniu praktycznym; po wykorzystaniu i spełnieniu warunków może zostać wybrakowana.
- "kategorii Bd." – to także kategoria niearchiwalna (B), która nie jest przeznaczona do trwałego przechowywania; po zakończeniu przydatności i procedurach może być brakowana.
- "kategorii B50." – zapis z liczbą zwykle oznacza okres przechowywania (tu: 50 lat). Po upływie tego okresu i po dopełnieniu wymogów formalnych dokumentacja może zostać przeznaczona do brakowania.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się wybór między A a dowolną odmianą B, pamiętaj, że "A" oznacza trwałe przechowywanie, a "B" – dokumentację niearchiwalną z określonym czasem przechowywania (czasem zapisanym liczbą).
