W kosztorysowaniu na podstawie KNR punktem wyjścia jest nakład robocizny (r-g) przypisany do jednostki odniesienia w tablicy (najczęściej: 1 m², 10 m², 100 m², 1 km itp.). Następnie nakład ten przelicza się proporcjonalnie na faktyczną ilość robót.
W tym zadaniu brygada wykonała oznakowanie poziome o łącznej powierzchni 250 m². Z tablicy KNR (dołączonej w materiale zadania) wynika nakład robocizny dla jednostki odniesienia. Jeżeli nakład jest podany na 100 m², to najpierw ustala się współczynnik ilości:
250 m² / 100 m² = 2,5
Następnie mnoży się nakład z tablicy przez 2,5. W praktyce egzaminacyjnej częstym błędem jest zatrzymanie się na wartości z KNR bez przeliczenia na całość robót. Inną pułapką jest pomylenie mnożenia z dzieleniem: gdy ilość robót jest większa niż jednostka KNR (tu 250 > 100), wynik r-g musi być większy niż nakład z tablicy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- 18,90 r-g odpowiada typowemu nakładowi z tablicy dla jednostki odniesienia (np. 100 m²), ale nie uwzględnia zwiększonej ilości robót (250 m²).
- 26,25 r-g sugeruje błędny współczynnik przeliczeniowy (np. pomylenie jednostki odniesienia lub niepełne przemnożenie).
- 10,50 r-g jest zbyt małe względem 250 m² i zwykle wynika z użycia niewłaściwej proporcji (np. dzielenia zamiast mnożenia) albo z błędnego odczytu jednostki w KNR.
Wskazówka do egzaminu: zawsze zapisuj jednostkę odniesienia z KNR, wylicz współczynnik ilości i sprawdź "zdroworozsądkowo", czy wynik rośnie/maleje zgodnie z porównaniem ilości robót do jednostki KNR.
