Aktywizacja osób starszych to planowe działania, które mają utrzymać lub poprawić samodzielność, sprawczość i jakość życia. W praktyce opiekun powinien wspierać seniora tak, aby wykonywał on tyle czynności, ile jest w stanie (z asekuracją, dostosowaniem tempa i warunków), zamiast być w tych czynnościach stale zastępowanym.
Odpowiedź "zaangażowanie do opieki nad nimi wolontariuszy i wyręczanie w czynnościach codziennych" nie jest celem aktywizacji, ponieważ kluczowym błędem jest tu wyręczanie. Może ono obniżać motywację, pogłębiać bierność, zmniejszać wykorzystanie posiadanych możliwości oraz prowadzić do szybszej utraty funkcji w codziennym życiu. Wolontariat sam w sobie może być elementem wsparcia społecznego, ale nie powinien polegać na przejmowaniu wszystkiego za seniora.
Pozostałe odpowiedzi opisują typowe i pożądane kierunki aktywizacji:
- Zwiększenie motywacji do zachowań prozdrowotnych i odpowiedzialności za zdrowie – aktywizacja często obejmuje wzmacnianie nawyków (ruch, dieta, przyjmowanie leków zgodnie z zaleceniami, profilaktyka upadków) i budowanie poczucia wpływu.
- Zwiększenie wiedzy o zachowaniach prozdrowotnych w profilaktyce niepełnosprawności – edukacja i trening umiejętności pomagają ograniczać ryzyko pogorszenia sprawności i sprzyjają bezpieczniejszemu funkcjonowaniu.
- Pokazanie i nauczenie radzenia sobie ze stresem – wsparcie psychiczne oraz proste techniki regulacji napięcia są ważne, bo przewlekły stres może pogarszać funkcjonowanie i obniżać zaangażowanie w codzienne aktywności.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedzi pojawia się "wyręczanie", warto sprawdzić, czy nie stoi to w sprzeczności z ideą utrzymywania samodzielności. Pomoc w opiece powinna być oparta na zasadzie "tyle wsparcia, ile potrzeba, ale jak najwięcej działania po stronie seniora".
