"Rezystancja pętli dla prądu stałego (DC loop resistance)" oznacza całkowity opór elektryczny dwuprzewodowego łącza abonenckiego mierzony "tam i z powrotem" między centralą a urządzeniem końcowym. Jest to parametr praktyczny: mówi, czy przy zasilaniu linii z centrali (typowo napięciem około −48 V DC) popłynie wystarczający prąd pętli, potrzebny do poprawnej pracy i sygnalizacji telefonu.
Odpowiedź "1800 Ω." jest poprawna, ponieważ rezystancję podaje się w omach (Ω) i taka wartość mieści się w typowych ograniczeniach spotykanych dla współpracy central z analogową pętlą abonencką. Zależność jest zgodna z prawem Ohma: im większa rezystancja pętli, tym mniejszy prąd przy danym napięciu zasilania, co może skutkować problemami (np. brak tonu wybierania lub niepewna detekcja stanu).
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w tym pytaniu, ponieważ podają inne wartości graniczne niż przyjęty w zadaniu limit maksymalnej rezystancji pętli DC. "2000 Ω." może wydawać się kuszące, bo jest blisko typowego zakresu, ale w kluczu tego pytania limit wynosi 1800 Ω. "2800 Ω." i "3600 Ω." są wartościami znacznie wyższymi, które przy stałym napięciu zasilania bardziej obniżają prąd pętli i zwiększają ryzyko nieprawidłowej współpracy urządzenia końcowego z centralą.
W praktyce montera sieci telekomunikacyjnych warto pamiętać o dwóch rzeczach: (1) jednostka — rezystancja zawsze w Ω; (2) interpretacja — przekroczenie dopuszczalnej rezystancji pętli wskazuje na zbyt długą/za cienką parę miedzianą, dodatkowe przejścia/utlenione styki lub problemy w instalacji abonenta.
