Czujnik magnetoindukcyjny (indukcyjny impulsator) pełni w układzie zapłonowym silnika ZI rolę elementu wyzwalającego: generuje sygnał elektryczny w chwili, gdy zmienia się pole magnetyczne (np. podczas przechodzenia zęba koła/palca przez szczelinę czujnika). Ten sygnał trafia do modułu zapłonowego lub sterownika, który odpowiednio steruje prądem w uzwojeniu pierwotnym cewki.
Odpowiedź "przerywacz" jest poprawna, ponieważ w klasycznym układzie zapłonu stykowego to przerywacz mechanicznie rozłączał i załączał obwód pierwotny cewki. Powodowało to zużycie styków, konieczność regulacji oraz wrażliwość na drgania i wypalanie. Zastosowanie czujnika magnetoindukcyjnego umożliwiło zbudowanie układu bezstykowego, w którym sygnał powstaje bez kontaktu mechanicznego.
Odpowiedź "rozdzielacz zapłonu" jest błędna, bo w wielu rozwiązaniach bezstykowych rozdzielacz nadal występował jako element rozdziału wysokiego napięcia na cylindry (mógł jedynie zmienić się sposób wyzwalania iskry). Odpowiedź "cewkę zapłonową" jest błędna, ponieważ cewka jest kluczowa do uzyskania wysokiego napięcia potrzebnego do przeskoku iskry na świecy. Odpowiedź "czujnik położenia wału korbowego silnika" jest błędna, bo pytanie dotyczy eliminacji elementu mechaniczno-stykowego w układzie zapłonowym, a czujnik indukcyjny nie "zastępuje" innego czujnika jako idei, tylko zastępuje stykowy sposób generowania impulsu sterującego.
W praktyce serwisowej warto pamiętać: jeśli układ jest bezstykowy, nie wykonuje się regulacji przerwy na stykach przerywacza ani nie diagnozuje ich wypalenia; zamiast tego sprawdza się sygnał czujnika, zasilanie modułu oraz okablowanie (często przydatny jest oscyloskop).
