W metodzie ortogonalnej (zwanej też metodą prostopadłych lub współrzędnych prostokątnych) punkt w terenie wyznacza się przez dwie odległości mierzone pod kątem prostym względem siebie. W praktyce najpierw przyjmuje się linię bazową (np. odcinek osnowy realizacyjnej lub inną prostą odniesienia). Następnie odkłada się:
- odległość wzdłuż linii bazowej od punktu znanego do rzutu prostokątnego punktu,
- odległość prostopadłą od linii bazowej do właściwego punktu.
Dlatego odpowiedź "Dwie odległości." jest właściwa: to dokładnie dane realizacyjne potrzebne do tyczenia ortogonalnego.
Odpowiedź "Dwa kierunki." jest błędna, bo sama informacja o kierunkach (bez odległości) nie wyznacza jednoznacznie położenia punktu w terenie. "Odległość i kąt." opisuje typowo metodę biegunową, gdzie punkt wyznacza się z jednego stanowiska przez kąt i długość. "Dwa kąty." odpowiada idei wcięcia kątowego, a nie tyczeniu ortogonalnemu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "ortogonalna/prostopadłych/prostokątna", szukaj wariantu z dwiema odległościami (odcięta i rzędna), a nie z kątami.
