W inwentaryzacji porównuje się stan faktyczny (ustalony np. spisem z natury) ze stanem księgowym (wynikającym z ewidencji). Wynikiem są tzw. różnice inwentaryzacyjne, które dzielą się na:
- nadwyżki – gdy stan faktyczny jest wyższy niż księgowy,
- niedobory (potocznie: manko) – gdy stan faktyczny jest niższy niż księgowy.
Najpierw obliczamy stan faktyczny jako sumę wartości składników majątku z tabeli:
12 000 zł (zapas towarów) + 1 300 zł (opakowania) + 1 100 zł (gotówka) = 14 400 zł.
Następnie porównujemy z wartością stanu księgowego majątku:
14 400 zł − 14 230 zł = 170 zł.
Różnica jest dodatnia, więc mamy nadwyżkę 170 zł. To właśnie jest końcowy wynik inwentaryzacji w tym zadaniu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "superata 200 zł" – kwota 200 zł nie wynika z obliczeń na danych z tabeli; dodatkowo "superata" bywa traktowana jako określenie przestarzałe i nie jest tu uzasadniona.
- "niedobór 150 zł" – niedobór wystąpiłby wtedy, gdyby stan faktyczny był mniejszy od księgowego; tutaj jest większy, a sama kwota 150 zł nie pasuje do różnicy.
- "manko 170 zł" – mimo tej samej liczby, "manko" oznacza niedobór, czyli sytuację odwrotną (stan faktyczny < stan księgowy). W tym zadaniu różnica jest dodatnia, więc to nie manko.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zapisuj działanie w stałej formie: stan faktyczny − stan księgowy. Potem interpretuj znak wyniku: "+" to nadwyżka, "−" to niedobór.
