Termografia (termowizja) polega na rejestracji promieniowania podczerwonego emitowanego przez ciało i przedstawieniu go jako mapy temperatur na powierzchni skóry. Wynik nie jest "dotykiem" ani pomiarem mechanicznym — kluczową informacją jest rozkład temperatury i jego niejednorodności.
W praktyce kosmetologicznej takie niejednorodności mogą być wykorzystywane do oceny zmian związanych z cellulitem, ponieważ w jego przebiegu często opisuje się zaburzenia mikrokrążenia, obrzęk i zmiany w tkance podskórnej, które mogą wpływać na obraz termiczny. Z tego powodu odpowiedź "fazę cellulitu" jest zgodna z typowym zastosowaniem tej metody w gabinetach, gdzie termografia bywa narzędziem wspierającym ocenę i dokumentację stanu skóry.
Pozostałe odpowiedzi są nieadekwatne do tego, co mierzy termografia:
- "elastyczność skóry" — elastyczność ocenia się metodami mechanicznymi (np. testami rozciągania/zasysania) lub urządzeniami mierzącymi odkształcenie skóry, a nie samą temperaturę.
- "wrażliwość skóry" — wrażliwość to reakcja na bodźce (chemiczne, mechaniczne, termiczne) i zwykle wymaga wywiadu, testów tolerancji lub obserwacji reakcji, a nie wyłącznie mapy temperatur.
- "głębokość rozstępów" — rozstępy ocenia się oglądowo i/lub metodami obrazowania struktury skóry (np. USG wysokiej częstotliwości), ponieważ kluczowa jest budowa i głębokość zmian, nie tylko powierzchniowa termika.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się termografia, myśl o temperaturze i mikrokrążeniu. Jeżeli odpowiedzi dotyczą cech mechanicznych (sprężystość) lub strukturalnych (głębokość zmian), zwykle nie są one bezpośrednim wynikiem termografii.
