Metoda ortogonalna polega na wyznaczaniu położenia szczegółu terenowego przez odniesienie go do linii pomiarowej: odkłada się odciętą wzdłuż tej linii oraz domiar (prostopadłą). W tej metodzie jakość wyniku zależy silnie od długości domiaru: im większy domiar, tym trudniej utrzymać dokładność, prostopadłość i poprawną identyfikację szczegółu.
Z tego powodu w praktyce stosuje się ograniczenia maksymalnej długości domiaru (w pytaniu wskazano 25 m) oraz dopuszcza wyjątki dla niektórych klas obiektów. Poprawna odpowiedź: "Elementu podziemnego sieci gazowej." Wynika to z faktu, że elementy sieci podziemnych mogą być widoczne jedynie w punktach dostępu (np. armatura, studzienki, zasuwy), a sam przebieg/element może wymagać odniesień wykonywanych z większej odległości niż w przypadku obiektów łatwo dostępnych i jednoznacznych w terenie.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, ponieważ dotyczą obiektów, które zwykle można pomierzyć jako dobrze rozpoznawalne szczegóły sytuacyjne, bez konieczności stosowania wyjątków od ograniczenia domiaru:
- "Drewnianej podpory mostu." – element naziemny, zazwyczaj możliwy do pomiaru z bliższej odległości, a jego położenie nie wymaga typowo zwiększania domiaru ponad ograniczenie metody.
- "Trwałego ogrodzenia." – obiekt liniowy widoczny w terenie; w razie trudności częściej zmienia się organizację pomiaru (np. prowadzi linię pomiarową bliżej), niż korzysta z wyjątku właściwego dla sieci podziemnych.
- "Stabilizowanego punktu załamania granicy działki." – punkt o wysokim znaczeniu prawnym/technicznym; oczekuje się starannego pomiaru i dobrej geometrii nawiązania, a nie zwiększania domiaru w sposób typowy dla pomiaru elementów podziemnych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się obiekt uzbrojenia podziemnego, a pytanie dotyczy wyjątków w ograniczeniach pomiaru (np. domiaru), to często właśnie ta kategoria obiektów jest powiązana z dopuszczeniem odstępstw ze względu na dostępność w terenie.
