W audiologii wyróżnia się m.in. czasowe i trwałe przesunięcie progu słyszenia. Próg słyszenia to najniższy poziom dźwięku, przy którym badany zaczyna go słyszeć w audiometrii tonalnej. Gdy po ekspozycji na hałas progi w badaniu są wyższe, mówimy o przesunięciu progu.
Odpowiedź "trwałe przesunięcie progu słyszenia" pasuje do skutków przewlekłej (długotrwałej) ekspozycji na hałas, ponieważ wielomiesięczne lub wieloletnie narażenie na hałas może prowadzić do utrwalonego uszkodzenia narządu słuchu, szczególnie struktur ucha wewnętrznego. W praktyce oznacza to, że nawet po odpoczynku od hałasu progi nie wracają do wartości wyjściowych.
Odpowiedź "czasowe przesunięcie progu słyszenia" opisuje zjawisko typowe raczej dla ekspozycji krótkotrwałej lub jednorazowej, kiedy po pewnym czasie w ciszy (regeneracji) słyszenie może wrócić bliżej stanu wyjściowego. W pytaniu kluczowe jest jednak sformułowanie "długotrwała ekspozycja", które wskazuje na ryzyko utrwalenia zmian.
Odpowiedź "niedosłuch przewodzeniowy" wiąże się zwykle z problemem w przewodzeniu dźwięku (np. w obrębie ucha zewnętrznego lub środkowego). Hałas nie jest typową przyczyną takiego mechanizmu – jego działanie dotyczy głównie narządu odbiorczego (ucho wewnętrzne).
Odpowiedź "niedosłuch typu centralnego" odnosi się do zaburzeń przetwarzania słuchowego na poziomie ośrodkowym. W kontekście klasycznych skutków narażenia na hałas w badaniach przesiewowych i w protetyce słuchu najczęściej rozpatruje się zmiany na poziomie odbiorczym, a nie centralnym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "długotrwała ekspozycja" i mowa o progu słyszenia, zwykle chodzi o utrwalone pogorszenie progów (skutek przewlekły), a nie o efekt odwracalny po odpoczynku.
