Denudacja to ogół procesów egzogenicznych, które prowadzą do niszczenia, rozdrabniania i usuwania materiału z powierzchni Ziemi, a w efekcie do obniżania i wyrównywania rzeźby terenu. W praktyce szkolnej i terenowej do denudacji zalicza się przede wszystkim:
- wietrzenie – mechaniczne i chemiczne rozpadanie się skał oraz powstawanie zwietrzeliny,
- erozję (np. rzeczną) – odspajanie i wynoszenie materiału przez wodę płynącą,
- powierzchniowe ruchy masowe – grawitacyjne przemieszczanie zwietrzeliny i gruntów (np. spełzywanie, obrywy, osuwiska), które także "zdejmują" materiał ze stoku.
Dlatego odpowiedź "sedymentacji" jest właściwa jako ta, której nie zalicza się do denudacji. Sedymentacja oznacza bowiem osadzanie materiału (akumulację) po etapie transportu. Nie jest to niszczenie podłoża ani usuwanie materiału z danej powierzchni, lecz odkładanie go w innym miejscu (np. w korycie rzeki, na stożku napływowym, w jeziorze, w morzu).
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo opisują procesy typowo denudacyjne:
- "wietrzenia" – stanowi pierwszy etap przygotowania materiału do dalszego usuwania,
- "erozji rzecznej" – bezpośrednio usuwa materiał ze zboczy i dna dolin, modelując koryta oraz stoki,
- "powierzchniowych ruchów masowych" – powodują przemieszczanie i ubytek materiału ze stoków, często inicjując dalszą erozję.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się proces akumulacji/osadzania, zwykle nie należy on do grupy procesów niszczących (denudacyjnych), tylko do budujących formy terenu.
