Stożek rogówki powoduje ścieńczenie i uwypuklenie rogówki, a w efekcie powstaje nieregularny astygmatyzm oraz zniekształcenia obrazu. W takiej sytuacji klasyczna korekcja okularowa często nie daje pełnej ostrości, bo szkło okularowe koryguje głównie wadę w ujęciu "regularnym", a nie nieregularność samej powierzchni optycznej.
Odpowiedź "twarde" jest właściwa, ponieważ twarda soczewka kontaktowa (najczęściej gazoprzepuszczalna) stanowi sztywną, regularną powierzchnię optyczną. Między soczewką a rogówką znajduje się warstwa łzowa, która wypełnia nierówności i pomaga "zamaskować" nieregularny kształt rogówki. Dzięki temu pacjent zwykle uzyskuje lepszą jakość widzenia niż w okularach lub w standardowych miękkich soczewkach.
Odpowiedź "miękkie" jest typowo błędna w sensie egzaminacyjnym, bo klasyczne soczewki miękkie dopasowują się do rogówki i w mniejszym stopniu wyrównują jej nieregularność, więc poprawa ostrości bywa niewystarczająca. Odpowiedź "hydrożelowe" również nie jest trafna, ponieważ hydrożel to przede wszystkim materiał (często stosowany w soczewkach miękkich), a sam fakt bycia hydrożelową nie rozwiązuje problemu nieregularnej rogówki. Odpowiedź "pryzmatyczne" jest niepoprawna, bo pryzmat służy do kompensacji zaburzeń ustawienia oczu lub widzenia dwojnego, a nie do wyrównania zniekształceń wynikających z kształtu rogówki.
W praktyce klinicznej istnieją także inne specjalistyczne konstrukcje soczewek używane w stożku rogówki, ale na poziomie podstawowym kluczową zasadą jest to, że sztywna powierzchnia optyczna lepiej kompensuje nieregularność rogówki niż typowe rozwiązania miękkie.
