W zadaniach tego typu trzeba przetłumaczyć strukturę programu (najczęściej LD/FBD) na zapis algebry Boole'a. Kluczowe są trzy kroki: (1) rozpoznanie, które sygnały są połączone jako OR (gałęzie równoległe), (2) które warunki tworzą AND (połączenie szeregowe warunków), oraz (3) gdzie występuje NOT (negacja, zwykle zaznaczona kreską nad symbolem lub kółkiem negacji).
Dla wyjścia K1 weryfikujemy, jakie warunki muszą zajść, aby wyjście było w stanie 1. Jeżeli w programie warunek jest spełniony, gdy aktywne jest S1 lub S3, to w zapisie boolowskim odpowiada temu nawias: (S1 ∨ S3). Następnie, jeśli ta część logiki jest połączona z kolejnym warunkiem w szeregu, oznacza to koniunkcję, czyli ∧. Jeżeli dodatkowo drugi warunek jest pokazany jako zanegowany sygnał S2̅, to w równaniu musi wystąpić negacja: S2̅.
Ostatecznie otrzymujemy: K1 = (S1 ∨ S3) ∧ S2̅. Ten zapis oznacza, że K1 zadziała tylko wtedy, gdy co najmniej jeden z sygnałów S1 lub S3 ma stan 1, a jednocześnie S2 ma stan 0 (bo jest zanegowane).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi bywają wybierane błędnie?
- Odpowiedzi bez nawiasu często wynikają z pomylenia priorytetów działań lub złożenia OR i AND w złej kolejności (co zmienia warunek zadziałania).
- Warianty z niezanegowanym S2 wynikają z przeoczenia kreski negacji albo z błędnego założenia, że "S2 też musi być włączone".
- Warianty z innym miejscem OR (np. OR z S2) zwykle pochodzą z mylenia gałęzi równoległej z szeregową i nieuważnego odczytu topologii programu.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw zaznacz w myślach (lub na brudnopisie) miejsca OR, wpisz je w nawias, a dopiero potem dopisz AND oraz negacje. To ogranicza ryzyko błędu priorytetu.
