Pomiar rezystancji izolacji kabla służy ocenie, czy izolacja między żyłami oraz między żyłą a ekranem/powłoką (lub ziemią) nie jest uszkodzona, zawilgocona albo zdegradowana. Taki pomiar dotyczy zwykle bardzo dużych rezystancji (rzędu megaomów i więcej) i wykonuje się go metodą, w której miernik wytwarza odpowiednie napięcie pomiarowe (probiercze) i na tej podstawie wyznacza rezystancję.
Dlatego poprawnym wyborem jest odpowiedź "megaomomierza". Megaomomierz (często nazywany też miernikiem RISO) jest zaprojektowany właśnie do badania izolacji przewodów i kabli: ma odpowiednie zakresy, sposób pomiaru oraz konstrukcję uwzględniającą bezpieczeństwo i specyfikę wysokich rezystancji upływu.
Pozostałe propozycje są nieadekwatne:
- "megawoltomierza" – z nazwy i przeznaczenia wynika, że dotyczy pomiaru napięcia (woltomierz), a nie oporu izolacji. Nawet jeśli w praktyce spotyka się przyrządy do wysokich napięć, sam pomiar rezystancji izolacji nie polega na odczycie napięcia, tylko na wyznaczeniu stosunku napięcia do prądu upływu.
- "mostka Thomsona" – jest kojarzony z dokładnymi pomiarami małych rezystancji (eliminacja wpływu rezystancji przewodów w pomiarach niskoomowych). To inna klasa problemu niż izolacja.
- "mostka Wheatstone'a" – służy do porównawczego wyznaczania rezystancji w układzie mostkowym, typowo dla rezystancji w pewnym zakresie roboczym, a nie do oceny stanu izolacji kabli w warunkach eksploatacyjnych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "rezystancja izolacji", najczęściej oczekiwanym przyrządem jest megaomomierz, a nie mostek ani woltomierz. Warto też pamiętać o rozróżnieniu: rezystancja żyły (mała) vs rezystancja izolacji (bardzo duża).
