Zwarcie w napowietrznej linii telekomunikacyjnej jest usterką polegającą na niepożądanym połączeniu elektrycznym między przewodami (np. dwiema żyłami) albo między przewodem a ziemią. Taki stan objawia się tym, że rezystancja między punktami, które nie powinny być połączone, spada do wartości bardzo małej (w praktyce: "prawie zero" lub wyraźnie niższa niż w sprawnym torze).
Dlatego do potwierdzenia zwarcia stosuje się omomierz (często wbudowany w multimetr). Omomierz pozwala sprawdzić rezystancję lub funkcję ciągłości obwodu, co jest bezpośrednio powiązane z definicją zwarcia jako połączenia o niskiej rezystancji.
Pozostałe przyrządy nie są właściwe do samego "pomiaru zwarcia":
- Generator służy przede wszystkim do wprowadzania sygnału do toru (np. do prób, identyfikacji par, trasowania). Nie mierzy on rezystancji zwarcia jako wielkości podstawowej.
- Woltomierz mierzy napięcie. Zwarcie może powodować spadek napięcia, ale samo napięcie nie jest jednoznacznym miernikiem zwarcia, bo zależy od źródła, obciążenia i konfiguracji toru.
- Oscyloskop służy do obserwacji przebiegów w czasie. Jest przydatny w analizie sygnałów, zakłóceń i transmisji, ale nie jest podstawowym narzędziem do potwierdzania zwarcia w linii.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się usterka typu zwarcie lub przerwa, najczęściej chodzi o wybór przyrządu do oceny ciągłości i rezystancji, czyli omomierza.
