Hałas jest czynnikiem środowiskowym, który może wywoływać zarówno skutki słuchowe, jak i skutki pozasłuchowe. Klucz polega na prawidłowym rozróżnieniu, czy mówimy o następstwach dotyczących bezpośrednio narządu słuchu (ucho i sprawność słyszenia), czy o wpływie na inne układy i funkcje organizmu.
"Zaburzenie funkcji fizjologicznych" jest typowym przykładem skutku pozasłuchowego, ponieważ obejmuje reakcje ogólnoustrojowe: pobudzenie układu nerwowego, odpowiedź stresową, zmiany tętna i ciśnienia, pogorszenie jakości snu, rozdrażnienie czy spadek koncentracji. To są efekty, które mogą występować nawet wtedy, gdy nie dochodzi jeszcze do mierzalnego ubytku słuchu.
Odpowiedź "czasowe upośledzenie sprawności słuchu" dotyczy słuchu (np. przejściowe przesunięcie progu słyszenia po ekspozycji), więc jest to skutek słuchowy, a nie pozasłuchowy.
Odpowiedź "uszkodzenie struktur anatomicznych ucha" odnosi się do zmian w obrębie ucha, czyli również jest klasycznym skutkiem słuchowym (narządowym), bezpośrednio związanym z aparatem słuchu.
Odpowiedź "zaburzenie funkcji wzrokowych" nie jest typowo wymieniana jako podstawowa, standardowa kategoria skutków oddziaływania hałasu w podziale słuchowe/pozasłuchowe; w praktyce egzaminacyjnej i środowiskowej nacisk kładzie się na ogólnoustrojowe reakcje fizjologiczne oraz skutki psychiczne i behawioralne.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się sformułowanie "pozasłuchowe", szukaj odpowiedzi opisującej wpływ na cały organizm (fizjologia, stres, sen, układ krążenia), a nie na ucho lub samą zdolność słyszenia.
