Przy prawidłowym ustawianiu tarczy przed regeneracją powierzchni najczęściej trzeba skontrolować i skorygować bicie (promieniowe lub osiowe) oraz ogólną współosiowość/ustawienie względem osi mocowania. Do tego potrzebny jest przyrząd, który umożliwia pomiar małych przemieszczeń w wielu punktach obwodu i pozwala obserwować wskazania w trakcie obracania elementu.
Taką funkcję spełnia czujnik zegarowy: po zamocowaniu na statywie lub podstawie magnetycznej jego końcówkę opiera się o kontrolowaną powierzchnię. Następnie obraca się tarczę (lub przemieszcza detal), obserwując zmiany wskazania. Na podstawie różnic można korygować mocowanie/położenie aż do uzyskania wymaganego ustawienia. To typowa procedura przygotowawcza przed obróbką regeneracyjną, gdy liczy się dokładność geometryczna.
Pozostałe przyrządy nie są właściwe do takiego zadania:
- Liniał krawędziowy służy głównie do kontroli prostoliniowości i płaskości metodami porównawczymi (np. z prześwitem), ale nie daje wygodnego i dokładnego odczytu odchyłek bicia podczas obrotu.
- Passametr (transametr) jest przeznaczony do szybkiej kontroli średnic/wymiarów zewnętrznych lub wewnętrznych w produkcji (pomiar porównawczy), a nie do osiowania i ustawiania tarczy w uchwycie.
- Suwmiarka uniwersalna mierzy wymiary liniowe (długość, średnica, głębokość), ale nie pozwala wiarygodnie śledzić małych odchyłek położenia w funkcji obrotu i nie jest narzędziem do ustawiania bicia.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: gdy pojawiają się hasła "ustawienie", "osiowanie", "bicie", "regeneracja na maszynie" — najczęściej chodzi o zastosowanie czujnika (zegarowego/dźwigniowego) z odpowiednim mocowaniem.
