Spirytus (alkohol etylowy o wysokiej zawartości etanolu) otrzymuje się w procesie, w którym kluczowe są: przygotowanie zacieru, fermentacja alkoholowa oraz destylacja i rektyfikacja. Z punktu widzenia doboru surowca najważniejsze jest, aby surowiec dostarczał dużej ilości łatwo dostępnych węglowodanów, które można przekształcić do cukrów fermentujących.
Odpowiedź "ziemniaki i żyto" jest właściwa, ponieważ oba surowce należą do surowców bogatych w skrobię. Skrobia (po odpowiednim rozdrobnieniu, upłynnieniu i scukrzeniu) daje cukry, które drożdże mogą przefermentować do etanolu. Ziemniaki oraz zboża (w tym żyto) są też tradycyjnie kojarzone z przemysłową i rzemieślniczą produkcją alkoholu etylowego.
Odpowiedź "jabłka i wiśnie" jest niepoprawna, bo są to surowce typowe dla napojów owocowych, w których fermentuje się cukry proste obecne w owocach (np. wino owocowe, cydr), a nie dla klasycznej produkcji spirytusu rektyfikowanego opartej na surowcach skrobiowych.
Odpowiedź "kasze i płatki" może brzmieć wiarygodnie, bo pochodzą ze zbóż, ale w praktyce w pytaniu chodzi o najbardziej typowe surowce wskazywane dla spirytusu. Kasze i płatki to formy przetworzone, częściej kojarzone z żywnością konsumencką niż z podstawowym surowcem technologicznym do zacieru.
Odpowiedź "chmiel i jęczmień" jest błędna, bo to zestaw surowców charakterystyczny dla piwowarstwa (jęczmień jako baza słodowa, chmiel jako surowiec nadający goryczkę i aromat). W produkcji spirytusu chmiel nie pełni typowej roli surowcowej.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy spirytusu, szukaj odpowiedzi z ziemniakami lub zbożami, a gdy dotyczy piwa – z jęczmieniem i chmielem, natomiast alkohole owocowe kojarz z owocami.
