Test czteropunktowy Wortha służy do oceny widzenia obuocznego oraz do wykrywania zjawisk takich jak fuzja, supresja (tłumienie obrazu jednego oka) i diplopia (dwojenie). Jego zasada opiera się na separacji bodźców kierowanych do prawego i lewego oka.
W praktyce separację uzyskuje się przez zastosowanie okularów czerwono‑zielonych. Każde oko patrzy przez filtr o innym kolorze, co sprawia, że część bodźców jest dla niego "widoczna", a część wygaszana. Dzięki temu odpowiedź pacjenta (ile i jakich punktów widzi) pozwala wnioskować o jakości współpracy obu oczu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "czerwonego filtru" – pojedynczy filtr nie zapewnia rozdzielenia informacji między dwa oczy. Test wymaga różnicowania percepcji dla każdego oka osobno, a to realizuje para filtrów w okularach.
- "zielonego filtru" – analogicznie, sam filtr zielony nie zapewnia separacji bodźców pomiędzy oczy; nie daje też pełnej interpretacji odpowiedzi pacjenta w standardowej procedurze testu.
- "okularów polaryzacyjnych" – polaryzacja jest wykorzystywana w innych metodach oceny widzenia obuocznego (np. w testach stereopsji zależnych od polaryzacji), natomiast test Wortha klasycznie opiera się na filtrach barwnych (czerwono‑zielonych).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się test, w którym bodźce są rozdzielane na "czerwone" i "zielone", niemal zawsze chodzi o okulary czerwono‑zielone (anaglifowe). Gdy mowa o "polaryzacji", częściej dotyczy to testów stereoskopii opartych o filtry polaryzacyjne.