Bicie promieniowe (radialne) zamontowanego uchwytu tokarskiego to zmiana położenia jego powierzchni (lub powierzchni bazowej) względem osi obrotu podczas obracania wrzeciona. W praktyce oznacza to, że przy obrocie "raz jest bliżej, raz dalej" od idealnej osi, co może powodować pogorszenie dokładności toczenia, nierównomierny naddatek, drgania i problemy z uzyskaniem wymaganych tolerancji.
Do kontroli bicia promieniowego stosuje się czujnik zegarowy (zwykle ze stojakiem, np. magnetycznym). Końcówkę pomiarową opiera się o kontrolowaną powierzchnię, a następnie wykonuje obrót wrzeciona/uchwytu. Odczyt różnicy wskazań (maksimum–minimum) daje wartość bicia w danym przekroju i miejscu pomiaru. Jest to typowy przyrząd do pomiaru małych odchyłek geometrycznych i przemieszczeń.
Pozostałe przyrządy nie są właściwym wyborem do tego zadania:
- Liniał sinusowy służy głównie do ustawiania/wyznaczania kątów z użyciem wzorców długości (płytek wzorcowych) i nie jest przeznaczony do bezpośredniego pomiaru bicia elementu obracającego się na tokarce.
- Profilometr mierzy parametry struktury geometrycznej powierzchni (np. chropowatość). To inny rodzaj pomiaru: dotyczy mikrogeometrii, a nie odchyłki położenia względem osi obrotu.
- Zestaw płytek wzorcowych jest wzorcem długości do nastawiania wymiarów i sprawdzania przyrządów, ale sam w sobie nie pozwala wygodnie i bezpośrednio zarejestrować odchyłki wskazania podczas obrotu uchwytu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w treści pojawia się "bicie", "odchyłka przy obrocie", "współosiowość" lub "ustawienie na wrzecionie", najczęściej właściwym narzędziem będzie czujnik zegarowy (czasem w zestawie z odpowiednim statywem i końcówką pomiarową).
