Główny przewód wyrównawczy (stosowany w głównych połączeniach wyrównawczych) ma za zadanie zminimalizować różnice potencjałów pomiędzy częściami przewodzącymi dostępnymi oraz częściami przewodzącymi obcymi w obiekcie. Dzięki temu w warunkach uszkodzenia ogranicza się niebezpieczne napięcia dotykowe i poprawia skuteczność ochrony przeciwporażeniowej.
W praktyce minimalny przekrój takiego przewodu dobiera się w odniesieniu do największego przekroju przewodu ochronnego PE występującego w instalacji. Jeżeli największy wymagany przekrój przewodu ochronnego w instalacji wynosi S = 16 mm2, to minimalny przekrój miedzianego przewodu wyrównawczego głównego wynosi 10 mm2. Jest to wartość typowa dla głównych połączeń wyrównawczych w instalacjach nn i stanowi kompromis między wymaganiami wytrzymałościowymi, przewodnością i praktyką montażową.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "6 mm2" – to przekrój często spotykany w innych zastosowaniach ochronnych, ale dla wskazanego S nie spełnia wymaganego minimum dla głównego przewodu wyrównawczego z miedzi. Wybór tej wartości bywa skutkiem przyzwyczajenia z mniejszych instalacji.
- "4 mm2" – przekrój zbyt mały dla głównych połączeń wyrównawczych w takim przypadku; może pojawiać się w skojarzeniach z innymi przewodami pomocniczymi, ale nie odpowiada wymogom dla GSW zależnego od S.
- "16 mm2" – to typowy błąd "zrównania z S", czyli założenie, że przewód wyrównawczy musi mieć taki sam przekrój jak największy PE. Wymagania minimalne nie zawsze nakazują równość; dobór opiera się o regułę zależności od S.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o GSW zawsze zwróć uwagę na to, czy podano największy przekrój PE (S) oraz z jakiego materiału jest przewód (miedź/aluminium/stal). Materiał ma znaczenie dla wartości minimalnych.
