Pomiary realizacyjne w geodezji są ściśle związane z realizacją obiektu w terenie, czyli m.in. z przeniesieniem na grunt położeń zaprojektowanych elementów (osi, punktów charakterystycznych, krawędzi, naroży). W praktyce oznacza to wykonywanie tyczenia oraz jego kontroli, a następnie opracowanie wyników.
W takim zakresie prac kluczowym składnikiem dokumentacji terenowej są szkice tyczenia. To one porządkują informacje potrzebne do odtworzenia i weryfikacji czynności wyznaczenia: wskazują, co było tyczone, w jakim układzie odniesienia pracowano, jakie przyjęto elementy nawiązania oraz jak interpretować zapis pomiarów terenowych w kontekście wyznaczanych punktów.
Pozostałe propozycje są mylące z następujących powodów:
- "polowe" – jest to określenie bardzo ogólne i kojarzone z notatkami/rysunkami z prac terenowych, ale nie precyzuje, że chodzi o dokumentację typową dla tyczenia w pomiarach realizacyjnych.
- "mapowe" – szkice/mapy w tym ujęciu wiążą się raczej z przedstawieniem sytuacji na mapie lub materiałach kartograficznych; nie oddają specyfiki procedury wyznaczania punktów projektowanych w terenie.
- "projektowe" – projekt (dokumentacja projektowa) jest punktem wyjścia do tyczenia, ale nie jest tym samym co szkic będący wynikiem i zapisem czynności geodezyjnych wykonanych w terenie.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: jeżeli pytanie dotyczy realizacji w terenie i przenoszenia projektu na grunt, to w dokumentacji będą pojawiały się pojęcia związane z tyczeniem (a nie ogólnie z mapą czy projektem). To pomaga odróżniać dokumenty wejściowe (projekt) od dokumentów z przebiegu prac geodezyjnych (szkice tyczenia).
