KWALIFIKACJA BUD18 - CZERWIEC 2023 (test 2)

W tyczeniu punktów pośrednich łuku kołowego stosuje się różne sposoby przeniesienia geometrii projektu w teren. Kluczowe jest rozpoznanie dwóch cech metody:

• jaki jest sposób wyznaczenia punktu: ortogonalny (domiary prostopadłe) czy biegunowy (kierunek/kąt i odległość),
• do jakiej linii odniesienia odnoszone są wielkości: do stycznej czy do cięciwy.

Odpowiedź "Ortogonalną od stycznej." jest poprawna, gdy szkic pokazuje wyznaczanie punktów poprzez:

• odkładanie odcinków wzdłuż stycznej (linia odniesienia jest styczna do łuku),
• oraz wykonywanie domiarów prostopadłych (ortogonalnych) do tej stycznej, aby dojść do punktu leżącego na łuku.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiego schematu:

• "Ortogonalną od cięciwy." – w tej metodzie prostopadłe domiary wykonuje się do cięciwy (odcinka łączącego dwa punkty łuku), a nie do stycznej. Na szkicu musiałaby występować jako baza cięciwa i domiary do niej.
• "Biegunową od cięciwy." – metoda biegunowa wymaga wyznaczania punktu przez kierunek (np. kąt) i odległość z danego stanowiska, a cięciwa pełniłaby rolę odniesienia kierunku. Jeżeli na szkicu dominują prostopadłe domiary, nie jest to podejście biegunowe.
• "Biegunową od stycznej." – podobnie jak wyżej, w wariancie od stycznej linia styczna służyłaby do odniesienia kierunku, ale punkt wyznaczałoby się przez elementy biegunowe (kąt/azymut i długość), a nie przez prostopadły domiar.

Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli na rysunku widzisz oznaczenia prostopadłości (np. znaki kąta prostego) i domiary "w bok" od jakiejś prostej, to zwykle jest to metoda ortogonalna. Następnie ustal, czy ta prosta jest styczną (dotyka łuku w punkcie) czy cięciwą (łączy dwa punkty łuku).