W terminalnej fazie choroby najważniejsze staje się łagodzenie cierpienia (także psychicznego), zapewnienie poczucia bezpieczeństwa oraz ochrona godności osoby chorej. Z tego powodu właściwe są działania takie jak wsparcie emocjonalne, spokojna obecność, okazywanie życzliwości, cierpliwość, uważne słuchanie i reagowanie na lęk czy smutek.
Odpowiedź "Wsparcie emocjonalne, okazywanie życzliwości." pasuje do celu opieki opiekuńczo‑wspierającej w terminalności: pomagania choremu przejść przez trudny okres bez poczucia osamotnienia i z poszanowaniem jego potrzeb. W praktyce oznacza to m.in. rozmowę wtedy, gdy chory jej potrzebuje, akceptację emocji, zapewnianie, że nie jest pozostawiony sam, a także tworzenie spokojnej atmosfery.
Pozostałe propozycje zawierają elementy mogące być wtórne albo wręcz nieadekwatne w tej fazie:
- "Organizowanie spotkań ze znajomymi, wsparcie finansowe." – spotkania mogą męczyć, a wsparcie finansowe nie jest typowym priorytetem opieki w terminalności i może wykraczać poza rolę opiekuna; najpierw ocenia się potrzeby chorego (zmęczenie, ból, chęć kontaktu).
- "Załatwianie spraw urzędowych, ograniczanie z nim rozmów." – izolowanie chorego i ograniczanie rozmów często nasila lęk i poczucie odrzucenia; kwestie urzędowe mogą być potrzebne, ale nie stanowią właściwej odpowiedzi na główne potrzeby terminalne.
- "Motywowanie do aktywności, organizowanie czasu wolnego." – aktywizacja bywa cenna wcześniej, jednak w fazie terminalnej nacisk na aktywność może powodować presję i pogorszenie komfortu; priorytetem jest dostosowanie działań do sił chorego, a nie "zajmowanie czasu".
Na egzaminie warto pamiętać zasadę: w terminalności najpierw komfort i wsparcie, a dopiero potem działania organizacyjne – i tylko wtedy, gdy służą potrzebom chorego.
