Ekonomiczna wielkość dostawy/zamówienia (EWZ/EOQ) to klasyczna zasada zarządzania zapasami, której celem jest znalezienie takiej wielkości partii dostawy, aby łączny koszt zapasu był minimalny.
W modelu EOQ rozpatruje się dwie przeciwstawne składowe:
- Koszt uzupełniania (zamawiania) – im większa jednorazowa dostawa, tym rzadziej składa się zamówienia, więc ta część kosztu zwykle maleje.
- Koszt utrzymania zapasu – im większa partia, tym wyższy przeciętny stan zapasu (zwykle ok. Q/2), więc rośnie koszt magazynowania/kapitału.
Dlatego minimalizuje się sumę tych kosztów (koszt całkowity), a optimum pojawia się w punkcie równowagi między nimi. W ujęciu wzorów często zapisuje się to jako: TC = (D/Q)×S + (Q/2)×H, gdzie pierwsza część dotyczy zamawiania, a druga utrzymania zapasu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Maksymalizacji łącznego kosztu…" – jest sprzeczne z istotą optymalizacji w EOQ: szuka się minimum, nie maksimum.
- "Minimalizacji jednostkowego kosztu…" – EOQ nie minimalizuje kosztu "na sztukę" wprost; minimalizuje koszt całkowity systemu zamawiania i utrzymania zapasu przy danym popycie.
- "Minimalizacji zmiennego kosztu…" – sformułowanie nie oddaje kryterium modelu; kluczowa jest minimalizacja sumy dwóch grup kosztów (zamawiania i utrzymania), a nie nieprecyzyjnie wskazanego "kosztu zmiennego".
W praktyce magazynowej znajomość tego kryterium pomaga dobrać wielkość partii dostawy i częstotliwość zamówień tak, aby nie generować ani zbyt wysokich kosztów zamawiania (za często), ani nadmiernych kosztów magazynowania (za duże zapasy).
