W prawie autorskim kluczowe jest, czy fotografia spełnia cechy utworu. Ochrona nie zależy od jakości technicznej zdjęcia ani od tego, czy zostało opublikowane, lecz od tego, czy jest oryginalna i stanowi przejaw twórczej, indywidualnej działalności autora. W praktyce fotografa oznacza to, że istotne są twórcze wybory: kadr, kompozycja, światło, moment, perspektywa, styl obróbki (o ile ma charakter twórczy), a nie samo mechaniczne zarejestrowanie faktu.
Odpowiedź "jest oryginalna i przejawia własną intelektualną twórczość autora." jest poprawna, bo opisuje właśnie te przesłanki, które odróżniają utwór od materiału czysto odtwórczego.
Pozostałe propozycje są mylące:
- "jest formą komunikatu bez oznak indywidualnego charakteru." – brak indywidualności wskazuje, że materiał nie ma cech twórczych; takie ujęcia mogą być traktowane jako odtwórcze i nie spełniać warunku utworu.
- "jest kopiowana i rozpowszechniana w nieograniczony sposób." – rozpowszechnianie dotyczy sposobu obiegu materiału, a nie tego, czy powstał utwór. Można rozpowszechniać zarówno utwory, jak i materiały niebędące utworami.
- "jest uznana za prostą informację prasową." – prosta informacja (w tym prasowa) co do zasady nie jest twórcza; informuje o faktach i zwykle nie spełnia przesłanki indywidualnego charakteru.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "kiedy coś jest przedmiotem prawa autorskiego", szukaj odpowiedzi odwołującej się do twórczości i indywidualności, a nie do publikacji, popularności czy sposobu użycia.
