Frez ślimakowy (stosowany w frezowaniu obwiedniowym, tzw. hobbowaniu) pracuje w sposób ciągły: narzędzie i koło zębate wykonują skojarzony ruch, a zarys zębów powstaje jako obwiednia. Ta metoda jest bardzo wydajna i powszechnie stosowana dla uzębień zewnętrznych kół zębatych.
Odpowiedź "o uzębieniu wewnętrznym." jest właściwa, ponieważ wykonanie uzębienia wewnętrznego frezem ślimakowym jest co do zasady utrudnione przez geometrię procesu: narzędzie musi wejść do wnętrza wieńca i pracować bez kolizji z materiałem otaczającym uzębienie. W praktyce dobiera się wtedy inne technologie, zwłaszcza dłutowanie kół zębatych (gear shaping) albo przeciąganie, które są przystosowane do uzębień wewnętrznych.
Odpowiedź "ślimakowych." jest niepoprawna, ponieważ określenie "ślimakowe" dotyczy typu przekładni/koła współpracującego ze ślimakiem, a nie ograniczenia narzędzia jako takiego. Frezowanie obwiedniowe może być wykorzystywane do wytwarzania wielu typów uzębień zewnętrznych, a sama nazwa "ślimakowe" nie oznacza automatycznie zakazu użycia freza ślimakowego.
Odpowiedzi "łańcuchowych." oraz "pasowych." są niepoprawne w tym sensie, że odnoszą się do napędów łańcuchowych i pasowych, a nie do klasycznych kół zębatych obrabianych jako elementy przekładni zębatej. W kontekście technologii uzębień nie są to typowe kategorie, dla których rozpatruje się zastosowanie freza ślimakowego do nacinania zębów.
Wskazówka egzaminacyjna: w tego typu pytaniach warto odróżnić narzędzie (frez ślimakowy) od rodzaju uzębienia (wewnętrzne/zewnętrzne). Jeśli pojawia się "wewnętrzne", najczęściej należy myśleć o ograniczeniach dostępu narzędzia i alternatywnych metodach, takich jak dłutowanie lub przeciąganie.
