W linii długiej (transmisyjnej) sygnał rozchodzi się w postaci fali. Kluczowym parametrem takiej linii jest impedancja falowa Zf (często oznaczana też jako Z0), która opisuje zależność napięcia do prądu w fali biegnącej po linii. Na końcu linii znajduje się obciążenie o impedancji Zobc.
Gdy spełniony jest warunek Zf = Zobc, to koniec linii "wygląda" dla fali biegnącej tak samo jak sama linia. Nie powstaje więc skok impedancji, który powodowałby odbicie. W praktyce oznacza to:
- brak (lub minimalizację) fali odbitej,
- brak zafalowań napięcia/prądu wynikających z interferencji fali padającej i odbitej,
- maksymalnie poprawną integralność sygnału (mniej przeregulowań, dzwonienia, błędów logicznych),
- oddawanie energii do obciążenia zamiast jej "wracania" do źródła.
Dlatego odpowiedź "jest dopasowana falowo." jest poprawna: dopasowanie falowe to właśnie równość impedancji obciążenia i impedancji falowej.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne z następujących powodów:
- "nie jest dopasowana falowo." przeczy bezpośrednio warunkowi dopasowania. Niedopasowanie występuje wtedy, gdy Zobc różni się od Zf, co generuje odbicia.
- "stanowi dla sygnału wejściowego zwarcie." byłoby prawdą tylko wtedy, gdy obciążenie miałoby impedancję bliską zeru (Zobc ≈ 0). Sam warunek Zf = Zobc nie oznacza zwarcia, tylko zgodność impedancji (np. 50 Ω z 50 Ω).
- "stanowi dla sygnału wejściowego przerwę." dotyczy przypadku obciążenia o bardzo dużej impedancji (Zobc → ∞). Równość Zf = Zobc nie implikuje przerwy, a w dopasowaniu typowo stosuje się skończoną wartość (np. 50 Ω, 75 Ω).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w zadaniu pojawia się równość Zf i Zobc, skojarz ją z hasłem "brak odbić" oraz "terminacja/dopasowanie". Zwarcie i przerwa to skrajne przypadki obciążenia, a nie definicja dopasowania.
