Głębokie uszkodzenia nawierzchni bitumicznej, takie jak ubytki i wyboje, oznaczają faktyczną utratę materiału warstwy (lub warstw) asfaltowych. Tego typu defektu nie da się skutecznie usunąć samym zabiegiem "na wierzchu" – trzeba odtworzyć brakującą objętość i zapewnić odpowiednią nośność oraz szczelność.
Dlatego właściwym sposobem naprawy są mieszanki mineralno-asfaltowe: pozwalają wypełnić ubytek, związać się z istniejącą nawierzchnią bitumiczną i po zagęszczeniu przywrócić w miarę jednorodną strukturę warstwy ścieralnej/wiążącej. W praktyce naprawa cząstkowa polega na przygotowaniu miejsca (oczyszczenie, usunięcie luźnych fragmentów, osuszenie), wbudowaniu mieszanki oraz jej zagęszczeniu.
Odpowiedź "świeżą mieszanką z betonu cementowego" jest nieprawidłowa, ponieważ dotyczy technologii właściwej dla nawierzchni betonowych. W nawierzchniach bitumicznych stosowanie betonu cementowego jako łaty jest co do zasady nieadekwatne materiałowo (inna praca termiczna, inne połączenie z podłożem, ryzyko braku współpracy warstw).
Odpowiedzi "metodą jednokrotnego powierzchniowego utrwalenia" oraz "metodą dwukrotnego powierzchniowego utrwalenia" odnoszą się do zabiegów utrzymaniowych poprawiających cechy warstwy wierzchniej (np. uszorstnienie, uszczelnienie), ale nie są przeznaczone do wypełniania głębokich ubytków i wybojów. Utrwalenie powierzchniowe działa na powierzchni, a nie odbudowuje brakującej grubości nawierzchni.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się "ubytki" i "wyboje", myśl o naprawie polegającej na wypełnieniu i zagęszczeniu materiału. Gdy mowa o zabiegach "utrzymaniowych" bez utraty materiału, częściej wchodzą w grę metody powierzchniowe.
