W tabeli podano cztery pomiary ciśnienia tętniczego w ciągu dnia: 140/90, 150/95, 145/92 i 155/98 mmHg. Wszystkie odczyty są podwyższone zarówno w części skurczowej, jak i rozkurczowej. Dlatego prawdziwe jest stwierdzenie: "Pacjent ma wysokie ciśnienie krwi."
W praktyce klinicznej rozpoznanie nadciśnienia nie opiera się zwykle na pojedynczym pomiarze, tylko na powtarzalnych wynikach uzyskanych prawidłową techniką (odpoczynek przed pomiarem, właściwy rozmiar mankietu, prawidłowa pozycja, brak rozmowy). Jednak w tym zadaniu mamy kilka pomiarów i każdy z nich mieści się w zakresie typowym dla wartości podwyższonych, co uzasadnia odpowiedź o wysokim ciśnieniu.
Dlaczego pozostałe stwierdzenia są nieprawdziwe?
- "Pacjent ma normalne ciśnienie krwi." – nie zgadza się z danymi, bo wartości rozkurczowe są co najmniej około 90 mmHg, a skurczowe sięgają ponad 140 mmHg.
- "Pacjent ma niskie ciśnienie krwi." – niedociśnienie dotyczy wartości istotnie niższych niż przedstawione w tabeli; tu wyniki są wyraźnie w górnym, a nie dolnym zakresie.
- "Ciśnienie krwi pacjenta jest niestabilne, ale w normie." – ciśnienie naturalnie może się wahać w ciągu dnia, ale kluczowe jest to, że nie jest w normie. Wahania nie "unieważniają" faktu, że wszystkie wyniki są podwyższone.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach tabelarycznych najpierw sprawdź, czy większość lub wszystkie wyniki przekraczają orientacyjne progi, a dopiero potem oceniaj "stabilność". Stabilność ma znaczenie, ale nie może przesłonić samego poziomu wartości.
