W adresacji IPv4 (zarówno w ujęciu klasowym, jak i CIDR) liczba urządzeń, które można zaadresować w jednej podsieci, wynika z liczby bitów przeznaczonych na część hosta.
Dla klasy C domyślna maska to 255.255.255.0, czyli prefiks /24. Oznacza to, że 24 bity opisują sieć, a pozostaje 8 bitów na hosty.
Skoro część hosta ma 8 bitów, to liczba wszystkich możliwych adresów w takiej podsieci wynosi:
2^8 = 256
Nie wszystkie z tych adresów mogą być przypisane komputerom:
- adres sieci (najniższy w podsieci, np. 192.168.1.0) identyfikuje samą sieć i nie jest adresem hosta,
- adres rozgłoszeniowy (broadcast) (najwyższy w podsieci, np. 192.168.1.255) służy do wysyłania pakietów do wszystkich hostów w tej podsieci.
Dlatego liczbę użytecznych adresów hostów oblicza się wzorem 2^n − 2, gdzie n to liczba bitów hosta. Dla klasy C: 2^8 − 2 = 254.
Odpowiedź "252 komputery" jest typowa dla błędnego skojarzenia z inną maską lub przypadkowego odjęcia większej liczby adresów niż tylko sieć i broadcast. "255 komputerów" wynika często z mylenia wartości 255 z końcówką broadcast, a "256 komputerów" z pominięcia faktu, że dwa adresy są zawsze zarezerwowane.
W praktyce, gdy potrzeba więcej niż 254 hostów, stosuje się większą podsieć (np. /23) albo kilka podsieci i routowanie.
