W przewodzie wielożyłowym uszkodzenie izolacji może wystąpić pomiędzy dowolnymi dwiema żyłami (np. przetarcie, zawilgocenie, zgniecenie). Żeby je wykryć w przewodzie 3-żyłowym, trzeba sprawdzić izolację między wszystkimi parami żył, bo uszkodzenie może dotyczyć tylko jednej konkretnej pary.
Liczbę wymaganych pomiarów międzyżyłowych da się policzyć kombinatorycznie: dla n żył liczba par to C(n,2)=n(n-1)/2. Dla n=3 otrzymujemy 3·2/2=3 pomiary, czyli relacje: żyła1–żyła2, żyła1–żyła3, żyła2–żyła3. Taki zestaw jest minimalny, aby nie "pominąć" potencjalnej pary z uszkodzoną izolacją.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 6 wynika zwykle z mylenia zadania z pełniejszym sprawdzeniem obejmującym także pomiary każdej żyły względem PE/ziemi. To inny cel (badanie instalacji), a pytanie dotyczy wykrycia uszkodzenia w przewodzie.
- 9 sugeruje zliczanie z powtórzeniami (np. traktowanie 1–2 i 2–1 jako dwóch pomiarów) albo dokładanie dodatkowych, nieuzasadnionych konfiguracji. W praktyce para jest jedna, niezależnie od kolejności podłączenia.
- 12 to już liczba typowa dla większej liczby żył lub całych układów pomiarowych, a nie dla przewodu 3-żyłowego. Dla 3 żył nie da się uzyskać 12 unikalnych par międzyżyłowych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "przewód 3-żyłowy" i "wykrycie uszkodzenia w przewodzie", najpierw policz pary żył (C(n,2)), a dopiero potem zastanów się, czy pytanie wymaga też pomiarów do PE/ziemi.
