Pytanie dotyczy procentowego rozkładu energii w ciągu dnia pomiędzy posiłki. W praktyce planowania jadłospisów (zwłaszcza w nauczaniu gastronomii i dietetyki) często stosuje się klasyczny model 4–5 posiłków, w którym posiłki dzieli się na główne oraz uzupełniające.
Podwieczorek należy do posiłków uzupełniających: ma "domknąć" przerwę między obiadem a kolacją, dostarczyć niewielkiej porcji energii i składników odżywczych, ale nie może konkurować wielkością z obiadem czy kolacją. Z tego powodu jego udział w energii dobowej jest mały i w klasycznym rozkładzie wynosi 5–10%.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 15–20% – taki udział jest zwykle zbyt wysoki jak na posiłek przekąskowy. W praktyce odpowiada raczej większemu posiłkowi (np. w modelach, gdzie liczba posiłków jest mniejsza lub gdy drugi posiłek ma rolę bardziej "główną").
- 25–30% – wartości tego rzędu są typowe dla posiłków głównych (np. obiadu lub śniadania w zależności od przyjętego modelu), a nie dla podwieczorku.
- 35–40% – to bardzo duży udział energii, spotykany co najwyżej w specyficznych schematach żywienia, ale nie w standardowym planowaniu jadłospisu z podwieczorkiem jako dodatkiem.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz posiłek uzupełniający (II śniadanie, podwieczorek), szukaj przedziałów jednocyfrowych lub "nastu" procent, a dla posiłków głównych – wyższych. Podwieczorek najczęściej kojarzy się z najmniejszym zakresem spośród podanych odpowiedzi.
