PDH (Plesiochronous Digital Hierarchy) to starsza koncepcja hierarchicznej transmisji cyfrowej, w której sygnały są multipleksowane w kolejnych poziomach przepływności, a zegary węzłów są tylko "prawie" zsynchronizowane (plesiochronia). W praktyce PDH nie ukształtowało się jako jeden, identyczny na całym świecie system.
W telekomunikacji historycznie przyjęły się trzy główne hierarchie (często nazywane "systemami" PDH):
- amerykańska (rodzina T-carrier, np. T1 jako podstawowy poziom),
- europejska (rodzina E-carrier, np. E1 jako podstawowy poziom),
- japońska (rodzina J-carrier, stosowana regionalnie w Japonii).
To uzasadnia odpowiedź "3 systemy PDH" jako poprawną w sensie klasycznego podziału hierarchii PDH na świecie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "1 system PDH" to zbyt duże uogólnienie: PDH nie miało jednej, wspólnej hierarchii przepływności obowiązującej globalnie.
- "2 systemy PDH" zwykle wynika z pominięcia hierarchii japońskiej i sprowadzenia tematu tylko do Europy (E) oraz USA (T).
- "4 systemy PDH" nie odpowiada typowemu, podręcznikowemu podziałowi na trzy główne rodziny; dodatkowy "system" bywa mylony np. z SDH/SONET albo z poziomami w ramach jednej hierarchii.
Warto pamiętać, że współcześnie PDH ma znaczenie głównie historyczne i w utrzymaniu starszej infrastruktury; w nowych wdrożeniach dominują rozwiązania synchroniczne (SDH/SONET) lub pakietowe. Jednak sama liczba klasycznych hierarchii PDH pozostaje taka sama.
