Technologia SDH (Synchronous Digital Hierarchy) jest klasycznym rozwiązaniem warstwy transportowej w telekomunikacji. Jej ideą jest synchroniczna (zsynchronizowana) organizacja strumieni i ramek, co ułatwia multipleksowanie, zarządzanie przepływnościami oraz budowę niezawodnych struktur (często pokazywanych na rysunkach jako układy węzłów połączonych w topologii pierścieniowej lub pierścieni z odgałęzieniami).
Dlatego, jeśli rysunek przedstawia typową strukturę sieci transportowej z elementami wskazującymi na hierarchię synchroniczną, poprawnym rozpoznaniem będzie SDH.
- ATM (Asynchronous Transfer Mode) to technika komutacji i transmisji oparta na stałej długości komórkach. Może być kojarzona z sieciami szkieletowymi, ale jej schematy zwykle akcentują warstwę komutacji/połączeń wirtualnych, a nie hierarchię synchroniczną typową dla SDH.
- PDH (Plesiochronous Digital Hierarchy) jest wcześniejszą hierarchią cyfrową, w której strumienie są "prawie" zsynchronizowane (plesjochroniczne). W praktyce PDH jest historycznie starsze i ma inne cechy organizacji przepływności niż SDH; na egzaminach często rozróżnia się je właśnie przez nacisk na synchronizację i strukturę hierarchii.
- ISDN (Integrated Services Digital Network) odnosi się do sieci/usług cyfrowych w dostępie (integracja usług w ramach łączy cyfrowych), a nie do technologii transportowej typu SDH/PDH. Z tego powodu, nawet jeśli jest to pojęcie telekomunikacyjne, nie pasuje jako nazwa "struktury sieci" przedstawianej jako szkielet transmisyjny.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu chodzi o strukturę sieci transportowej, najpierw rozstrzygnij, czy odpowiedzi dotyczą (1) hierarchii transmisyjnych (SDH/PDH), (2) trybu komutacji (ATM), czy (3) usługi/dostępu (ISDN). To zawęża wybór bez zgadywania.
