Zadanie dotyczy obliczenia masy kruszywa do zamówienia, gdy znana jest gęstość materiału po zagęszczeniu oraz geometria warstwy. Kluczowe są trzy etapy: objętość, masa oraz doliczenie strat (rozkruszu) w transporcie.
1) Objętość warstwy podbudowy
Grubość 20 cm trzeba zapisać w metrach: 20 cm = 0,20 m.
Objętość: V = długość × szerokość × grubość = 250 m × 7,00 m × 0,20 m = 350 m3.
2) Masa kruszywa po zagęszczeniu
Korzystamy z zależności m = ρ × V.
m = 2200 kg/m3 × 350 m3 = 770 000 kg = 770,00 t (bo 1 t = 1000 kg).
3) Zapas na rozkruszenie w transporcie (3%)
Skoro część materiału ulega rozkruszeniu/stratom, to aby na budowie mieć docelowo 770,00 t "wbudowanej" masy, do zamówienia przyjmujemy narzut: 770,00 t × 1,03 = 793,10 t.
Dlaczego pozostałe wyniki nie pasują?
- Wartości rzędu kilku tysięcy ton zwykle wynikają z błędu jednostek (np. potraktowania 20 cm jak 20 m) albo z pomnożenia przez 10 lub 100 w złym miejscu.
- Wynik około 350 t odpowiadałby mniej więcej sytuacji, gdy ktoś policzył tylko pole (250 × 7) i potraktował je jak objętość, pomijając grubość, albo przyjął inną gęstość/warstwę.
- Prawidłowy wynik musi wynikać z objętości 350 m3 i gęstości 2200 kg/m3, a następnie z doliczenia 3% zapasu.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zapisuj jednostki przy każdym kroku (m3, kg/m3, kg, t). To najszybciej ujawnia błąd w przeliczeniu centymetrów na metry i w konwersji kg→t.
