W kalkulacji kosztu wytworzenia dla danej partii produkcyjnej łączymy dwa typy kosztów:
- koszt zmienny jednostkowy – rośnie proporcjonalnie do liczby wytworzonych kilogramów (tu: 7 zł na każdy 1 kg),
- koszty stałe – w krótkim okresie nie zależą od wielkości produkcji (tu: 2000 zł dla całej partii), ale w koszcie jednostkowym trzeba je rozliczyć na każdą jednostkę produktu.
Dlatego średni koszt jednostkowy obliczamy wzorem:
kj = kz + (Ks / q)
gdzie: kj – koszt jednostkowy, kz – koszt zmienny jednostkowy, Ks – koszty stałe łącznie, q – wielkość produkcji.
Krok 1: rozliczenie kosztów stałych na 1 kg:
2000 zł / 500 kg = 4 zł/kg.
Krok 2: dodanie kosztu zmiennego jednostkowego:
7 zł/kg + 4 zł/kg = 11 zł/kg.
Odpowiedź "11 zł/kg" jest poprawna, bo uwzględnia oba składniki: zmienny i stały (przeliczony na jednostkę).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "7 zł/kg" wynika z pominięcia kosztów stałych, czyli traktowania ich tak, jakby nie wpływały na koszt wytworzenia w tej partii.
- "4 zł/kg" to sam koszt stały przeliczony na 1 kg; błąd polega na nieuwzględnieniu kosztu zmiennego.
- "500 zł/kg" sugeruje pomylenie działań (np. podzielenie 2000 przez 4 lub inne niepoprawne przekształcenie) i jest skrajnie nieadekwatne do danych.
W praktyce (np. w małym przetwórstwie rolno-spożywczym) taka kalkulacja pomaga określić, jak zmiana wielkości partii wpływa na koszt jednostkowy: im większa produkcja, tym mniejszy udział kosztów stałych na 1 kg.