W geodezji pojęcie średniego błędu położenia punktu (w tym w osnowie wysokościowej) służy do ilościowego opisania dokładności wyznaczenia punktu. W przypadku pomiarowej osnowy wysokościowej kluczowe jest to, aby wyznaczone wysokości punktów były spójne z wysokościami punktów wysokościowej osnowy geodezyjnej, do których nawiązuje się w terenie.
W pytaniu istotne są dwa elementy:
- szukana jest największa dopuszczalna wartość (czyli limit, którego nie wolno przekroczyć),
- porównanie dotyczy relacji względem najbliższych punktów osnowy geodezyjnej, czyli praktycznego nawiązania w sieci wysokościowej.
Odpowiedź "0,05 m" odpowiada wskazanemu limitowi dopuszczalnemu dla tej sytuacji. W praktyce oznacza to, że jeśli z obliczeń/wyrównania wynika większy średni błąd, to osnowa (lub jej fragment) nie spełnia wymagań i należy np. poprawić obserwacje, wzmocnić nawiązanie albo zmienić metodykę.
Dlaczego pozostałe wartości są niepoprawne?
- "0,03 m" oraz "0,01 m" to wartości bardziej rygorystyczne (mniejsze). Często pojawiają się w kontekście wyższych wymagań dokładnościowych albo innych klas/typów prac, dlatego łatwo je błędnie "podstawić" z pamięci.
- "0,07 m" jest większe od limitu i oznaczałoby dopuszczenie zbyt dużej niepewności, co pogarszałoby jakość dalszych pomiarów realizacyjnych i kontrolnych (np. wysokości elementów budowlanych).
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na słowa kluczowe "największy dopuszczalny". W takim pytaniu nie wybiera się wartości "najbardziej dokładnej", tylko wartość graniczną wynikającą z wymagań dla danej osnowy.
